O acto de crear (o que sexa, tanxible ou incorpóreo, duradeiro ou efémero, minúsculo ou colosal) é un fenómeno abraiante. Á marxe da fortuna no resultado dese acto de creación, xa só o feito de extraer do nada o que antes non existía é misterioso mesmo para quen o logrou.
Este efecto fascinante é o que fai que o xesto de creación n’A Feroz sexa un acto de gozo e entrega absolutos. Construímos en comunidade o que antes non existía nin sequera na imaxinación individual de cada unha de nós. O noso é un teatro de índole eléctrica, vai atravesando o circuíto que somos coma un impulso de enerxía brillante e vibrante. E nós deixámonos, claro. Porque, como non rendelo todo ante a felicidade de ver traducido o sentir e o pensar colectivo a unha cerimonia escénica que nos reúne coas nosas iguais e nos permite re-crear o xa creado unha e outra vez?
Por iso este volume, para compartir por todas as vías ao alcance a felicidade do construído e facer festa do abraio e tamén do fracaso en comprendelo completamente. Porque, como di nestas mesmas páxinas Manuel Antonio (ese non, o outro): “Marabíllame a nosa fermosísima complexidade e o perfectamente compatible que é con facer o idiota”.
Así que fagan festa con nós e gárdennos un baile.
#teatro
|
Editorial
|
Cuarto de Inverno
|
|
Idioma
|
gallego
|
|
Páginas
|
140
|
O acto de crear (o que sexa, tanxible ou incorpóreo, duradeiro ou efémero, minúsculo ou colosal) é un fenómeno abraiante. Á marxe da fortuna no resultado dese acto de creación, xa só o feito de extraer do nada o que antes non existía é misterioso mesmo para quen o logrou.
Este efecto fascinante é o que fai que o xesto de creación n’A Feroz sexa un acto de gozo e entrega absolutos. Construímos en comunidade o que antes non existía nin sequera na imaxinación individual de cada unha de nós. O noso é un teatro de índole eléctrica, vai atravesando o circuíto que somos coma un impulso de enerxía brillante e vibrante. E nós deixámonos, claro. Porque, como non rendelo todo ante a felicidade de ver traducido o sentir e o pensar colectivo a unha cerimonia escénica que nos reúne coas nosas iguais e nos permite re-crear o xa creado unha e outra vez?
Por iso este volume, para compartir por todas as vías ao alcance a felicidade do construído e facer festa do abraio e tamén do fracaso en comprendelo completamente. Porque, como di nestas mesmas páxinas Manuel Antonio (ese non, o outro): “Marabíllame a nosa fermosísima complexidade e o perfectamente compatible que é con facer o idiota”.
Así que fagan festa con nós e gárdennos un baile.
#teatro
